Perła w koronie ZEA

Zjednoczone Emiraty Arabskie składają się z siedmiu emiratów, a każdy z nich posiada sporą autonomię, odrębne regulacje i specyfikę. Strategiczną pozycję w hierarchii całej federacji zajmuje oczywiście Abu Zabi, które stanowi jej kręgosłup. W porównaniu do bardziej efektownego, błyszczącego Dubaju jest on znacznie bardziej konserwatywny i przewidywalny, ale także wpływowy politycznie czy dyplomatycznie. Dla krajowej gospodarki pełni ważną funkcję stabilizacyjną dzięki największym w państwie zasobom ropy naftowej. O jego sile świadczy zresztą fakt, że prezydentem jest zawsze władca właśnie emiratu, który w trwającej przerwie zimowej został miejscem zgrupowania Niebiesko-Białych.

Założenie tego miejsca datuje się na rok 1761 i siłą rzeczy istotną rolę odgrywało dla niego położenie w Zatoce Perskiej. Jego mieszkańcy trudnili się handlem, a ponadto robili ryby oraz… perły. Jeszcze do końca dziewiętnastego stulecia ogromne wpływy miała tu Wielka Brytania, z którą Abu Zabi podpisało traktat dający jej chociażby decyzyjność odnośnie polityki zagranicznej. Kluczowe wydarzenia dla jego historii miały jednak miejsce w latach 60-tych ubiegłego wieku. Najpierw rozpoczęto eksport ropy, którą odkryto w 1958 roku na polach Umm Shaif, a po ośmiu latach władzę objął szejk Zayed bin Sultan Al Nahyan.

Nazwisko tego najbardziej zasłużonego w dziejach ZEA człowieka kibice Kolejorza mogą nieco kojarzyć, ponieważ to na obiektach nazwanych jego imieniem, Zayed Sports City trenują na zgrupowaniu piłkarze trenera Nielsa Frederiksena. To właśnie on doprowadził do powstania kraju w jego obecnej formie w roku 1971. Jego stolicą uczynił oczywiście Abu Zabi, które już w latach to poprzedzających ruszyło z procesami modernizacji i inwestycji w infrastrukturę. W kolejnych latach powstały tu lotnisko, port, budynki administracji, a wszystko zostało zaprojektowane z myślą o funkcjonalności i ergonomii. Swojej charakterystyki miasto nie zmieniło także na przełomie wieków, chociaż odwiedzający je turyści mogą liczyć również akcenty kulturalne. Najbardziej dobitnym przykładem jest monumentalny Luwr, który przyciągnął w ostatnie niespełna dwadzieścia cztery miesiące pięć milionów gości.