Lech Poznań zagra w niedzielę na wyjeździe z GKS Katowice w PKO BP Ekstraklasie. Przy tej okazji cofniemy się o ponad 43 lata, kiedy Kolejorz po raz pierwszy zmierzył się w najwyższej klasie rozgrywkowej z tym przeciwnikiem na Górnym Śląsku. To była niezwykle ważna wygrana w kontekście walki o pierwsze, historyczne mistrzostwo Polski.
Pięć kolejek przed końcem rozgrywek 1982/1983 Lechici pojechali pod Wawel, gdzie przegrali z Wisłą Kraków aż 0:6. O okolicznościach tego starcia powiedziano i napisano właściwie wszystko, nawet najwierniejsi kibice pożegnali się wówczas z marzeniami o tytule. Kilka dni później nadzieje odżyły po wygranej nad Legią Warszawa 1:0, zwycięskiego gola Józef Adamiec strzelił głową w doliczonym czasie gry.
Lech Wojciecha Łazarka wjechał wtedy na kolejkę górską i wędrował raz w górę, raz w dół. Bo w środku tygodnia przyszła kolejna kompromitacja, przegrana w półfinale Pucharu Polski z drugoligowym Piastem Gliwice. A przecież Niebiesko-Biali bronili trofeum. Zostały trzy ostatnie kolejki w lidze, ale margines błędu już się wyczerpał i należało wygrać do końca wszystkie mecze i liczyć, że to wystarczy do zajęcia pierwszej pozycji.
Express Poznański pytał w zapowiedzi komu srebro, komu złoto. Dziennikarze podkreślali, że temperatura w lidze rośnie i w weekend uwaga kibiców będzie skupiona na stadionach w Katowicach, Krakowie oraz Łodzi.
- Lech pozostał na Śląsku i tam przygotowuje się do sobotniego spotkania z GKS. Sprawa jest jasna - Puchar przepadł, a nadzieje na mistrzostwo lub wicemistrzostwo ligi może prolongować tylko zwycięstwo w Katowicach. Strata choćby punktu praktycznie pozbawi poznaniaków szans na start w europejskich rozgrywkach. Teoretycznie wszystko jest możliwe. Prowadzący w tabeli tercet Ruch, Lech i Widzew ma jeszcze po trzy mecze i tyle samo okazji do zysków i strat zakładając jednak, że cała trójka równym krokiem zdążać będzie do mety, nic się nie zmieni (decyduje stosunek bramek - Ruch ma znacznie lepszy od Kolejarzy) Cóż nam więc pozostaje? - zdobycie kompletu punktów i czekać aż Ruch i Widzew gdzieś się potkną. Ale w lidze, jak w życiu, liczyć trzeba przede wszystkim na siebie - czytamy w tekście.
Ostatecznie 11 czerwca 1983 roku Lechici pokonali przy Bukowej w Katowicach miejscowy GKS 1:0. A jedynego gola strzelił tuż po przerwie niezawodny Mirosław Okoński, który zresztą został wówczas królem strzelców polskiej ligi. Co ciekawe, jak wyliczali dziennikarze, był to mecz numer 600 Lecha w Ekstraklasie. - Lechici odzyskali humor - pozycję lidera! - głosił tytuł w poznańskiej prasie.
- Do swego 600. meczu w lidze poznaniacy wyszli bardzo skoncentrowani, żeby nie powiedzieć spięci odpowiedzialnością za wynik. Rywal niby taki sobie, ale Widzew odesłał bez punktów. Barczak pilnuje Furtoka, Małek Bieguna, opiekunów mają też Okoński i Bąk. Gra zacięta, twarda, lecz mało skuteczna. Widać, że Bąk jest zmęczony częstymi meczami, nie szaleje jak zwykle po skrzydle, nie dostrzega dobrze ustawionych kolegów. Pan Jacek dotąd otrzymał wiele pochwał, czas więc na reprymendę. Do przerwy 0:0. Znakomicie rozpoczęła się dla Lecha druga odsłona. Tuż po gwizdku sędziego Suchanka piłkę przejął Barczak, podał do Bąka, ten do Małka, otrzymał ją wreszcie Okoński, w swoim stylu zmylił obrońcę oraz Sputa, strzelając płasko do siatki - to fragment sprawozdania red. Romualda Staniewicza.
- To są już mecze decydujące o ostatecznym kształcie tabeli. Graliśmy po prostu pod konkretny, korzystny wynik, chcąc jednocześnie odzyskać zaufanie kibiców po wpadce w Gliwicach. Stąd trudno mówić o pięknie, finezji, polocie gry. Gramy ponadto kilkoma zawodnikami z niewyleczonymi kontuzjami. Przyjmujemy walkę o mistrzowski tytuł - komentował trener Wojciech Łazarek, który osiem dni później, również na Górnym Śląsku, mógł świętować. Po ograniu Szombierek Bytom (4:1) i w Zabrzu Górnika (2:0) dał Kolejorzowi pierwsze mistrzostwo kraju.
GKS Katowice
Lech Poznań
Royale Union Saint-Gilloise
Lech Poznań
Zapisz się do newslettera