Latynosi w Kolejorzu

Latynosi to zbiorcze określenie narodów zamieszkujących Amerykę Łacińską i ich potomków żyjących na całym świecie. A Ameryka Łacińska to 20 krajów i 9 autonomii Ameryki Północnej, Południowej i Środkowej, w których mówi się językami romańskimi, czyli po hiszpańsku, portugalsku oraz lub francusku. Przybyszów z tego regionu nie brakowało również w historii Lecha Poznań. Przy okazji pozostania na stałe przy Bułgarskiej Luisa Palmy przyjrzeliśmy się tej grupie.

Najwięcej było Argentyńczyków, bo czterech, ale trudno uznać, że któryś z nich odegrał znaczącą rolę w poznańskim zespole. Pierwszym, historycznym obcokrajowcem był zresztą właśnie Argentyńczyk - German Dario Rodriguez, który przybył krótko po transformacji ustrojowej, wiosną 1991 roku. Rozegrał pięć spotkań i tyle go widziano. Gwoli ścisłości, dodajmy, że przed wojną był też Węgier László Marcai, który jednak zaraz po przybyciu do Polski uzyskał nasze obywatelstwo i nazywany był Władysławem Markiem. Podobne epizody do Rodrigueza zaliczali również Matias Favano i Fernando Bonjour, a Vernon De Marco uzbierał 24 mecze. Nic dziwnego, że pod względem liczby gier Argentyńczycy zajmują w naszej klasyfikacji cztery ostatnie pozycje.

Łącznie Latynosów było jedenastu i kolejną grupą są Peruwiańczycy. Tutaj mieliśmy trio, wszyscy trafili do stolicy Wielkopolski dzięki kontaktom trenera Franciszka Smudy z zaprzyjaźnionymi menedżerami - Eugeniuszem Kamińskim oraz Ricky Schanksem. Obaj pracowali na tamtejszym rynku i polecali ciekawych graczy. I tutaj Lech nie mógł narzekać, bo w 2006 roku przyleciał Henry Quinteros, który był fantastycznie wyszkolony technicznie, świetnie dryblował, a do tego miał umiejętność strzelania pięknych goli. Ten zdobyty przeciwko ŁKS Łódź nożycami - palce lizać! Kibice go uwielbiali, nazywali Henrykiem Kwinto. Po dwóch latach musiał jednak wrócić do ojczyzny z powodów rodzinnych. W międzyczasie przyleciał Hernan Rengifo, który stał się napastnikiem numer 1, a potem rywalizował z Robertem Lewandowskim. Silny, skuteczny, świetnie grający głową - to jego główne cechy. Odchodził niechciany zimą sezonu mistrzowskiego 2009/2010. Swoją wymowę ma jednak 87 meczów i 35 bramek zdobytych w barwach Kolejorza. Jest na podium, a zaraz za nim Quinteros, który ma równą liczbę spotkań, co Palma (po 47), a w trafieniach ustępuje w tym momencie reprezentantowi Hondurasu o jedno (12 do 11). Trzeci to młodziutki Anderson Cueto, który był wielkim talentem i Lech po niego sięgnął, ale poza kilkoma przebłyskami nic wielkiego tutaj nie pokazał.

Pozostaje trójka. Jedyny Brazylijczyk w historii to Anderson Silva, którego sprowadził trener Czesław Michniewicz. Trudno jednak uznać, że to piłkarski wirtuoz, bo grał jako obrońca i mieliśmy z jego udziałem tylko kilka solidnych występów, nic ponadto. Za to pozostały duet to ważni gracze w klubowych dziejach. Panamczyk Luis Henriquez uzbierał aż 188 gier w niebiesko-białej koszulce, jest dwukrotnym mistrzem Polski (2010, 2015), został tutaj po zakończeniu kariery i mieszka w stolicy Wielkopolski. On był lewym obrońcą, a pochodzący z Kolumbii Manuel Arboleda to dla wielu fanów wzór stopera. Niezwykle silny, agresywny, skuteczny w odbiorze piłki, grający wyśmienicie głową. Po prostu skała. Sprowadzał go Smuda, wywalczył tytuł w 2010, świetnie prezentował się również w europejskich pucharach.

Przekonamy się w najbliższych latach, czy Luis Palma doskoczy do tych dwóch piłkarzy pod względem liczby meczów w Lechu Poznań. Początek ma bardzo obiecujący, bo w pierwszym sezonie zaliczył bardzo dużo meczów i już uplasował się wśród Latynosów tuż za podium.

LATYNOSI W LECHU POZNAŃ